Moeilijk zwanger raken een taboe?

Toen ik (eindelijk) zwanger was en het (eindelijk) aan mensen mocht vertellen kreeg ik van veel vrouwen al heel snel de vraag: ‘hebben jullie lang moeten wachten tot het lukte?’
In eerste instantie was ik een beetje (echt maar een heel klein beetje) geschokt door die vraag. Is dat niet iets waar je niet over hoort te praten? Ik antwoordde de eerste paar keren dan ook wat ontwijkend: ‘Nou, het ging niet heel snel maar ook niet héél langzaam.’
Tot ik er over na ging denken en me realiseerde dat het juist heel fijn is om te kunnen praten over het wachten en over de teleurstellingen die negatieve testen met zich meebrachten. Niet alleen voor mezelf maar ook voor alle vrouwen die nog middenin die wachttijd zitten. En het hoeft potverdorie toch ook geen taboe meer te zijn als je lastig zwanger raakt? Blijf die vraag dus ook vooral stellen aan vriendinnen en kennissen. Het is iets waar heel veel vrouwen mee zitten en dan is het fijn te weten dat je niet de enige bent. Vandaar dat ik vandaag mijn verhaal ook gewoon het internet op slinger. Alle taboes de wereld uit!

Toen ik nog kinderloos was en graag een kindje wilde vond ik het heel spannend; zou het allemaal wel lukken? Ik heb een zeer onregelmatige cyclus en was me  dus erg bewust van de mogelijkheid dat het wel eens lang zou kunnen duren. Toch ging ik er stiekem van uit dat ik de allereerste keer zonder anticonceptie zwanger zou raken. Natuurlijk was dat niet het geval. Ook de maanden erna lukte het niet. Ik jaste er ondertussen wel een enorme hoeveelheid zwangerschapstesten doorheen omdat ik wel elke maand overtijd dacht te zijn (door die onregelmatige cyclus). Later kocht ik er nog een stapel ovulatietesten bij die ik net zo goed meteen in de prullenbak had kunnen gooien zonder er ooit over heen te plassen want een vruchtbare dag konden ze niet vinden bij mij.

Ik leefde gezond; ik bewoog genoeg, had geen stress, heb nooit gerookt, dronk niet en at voorbeeldig. Toch kwam mijn grootste wens maar niet uit. Elke maand had ik buikpijn en gespannen borsten en wist ik zeker dat ik zwanger was. ‘Ik vóel het gewoon,’ zei ik dan. Maar als ik een test deed (of vijf) was hij negatief. Echt zorgen maakte ik me nog niet, ik bedacht me dat ik na een jaar proberen altijd nog langs de huisarts en gynaecoloog kon.

Toen mijn menstruatie een keer drie maanden uitbleef en ik niet zwanger was baalde ik als een stekker want ik was niet alleen niet zwanger, volgens mijn redenering ik had ook drie kansen gemist om wel zwanger te raken. Na een jaar, toen ik de hoop op een natuurlijke zwangerschap al een klein beetje begon op te geven had ik ineens zomaar twee streepjes op mijn zwangerschapstest. Holy shit!

De zwangerschap verliep goed, de bevalling ging prima en ik kreeg een wonderschoon, gezond meisje. Nu ik haar heb lijkt dat jaar van wachten heel kort maar ik kan me de teleurstelling elke maand nog goed herinneren.

Toen ik een tweede keer zwanger wilde raken ging ik er van uit dat het weer ‘lang’ zou duren daarom vroeg ik na twee maanden alvast aan mijn huisarts om me door te verwijzen naar een gynaecoloog. Toen ik een week later mijn afspraak had bleek ik al in verwachting te zijn van Nona. Verassing!

Sommige vrouwen raken razendsnel zwanger van één keertje tongen en bij andere vrouwen duurt het frustrerend lang. Als jij bij die laatste groep hoort; weet dat je niet alleen bent en voel je vrij om je frustratie te uiten, het kan echt opluchten om erover te praten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *