Van 1 kind naar 2 kinderen

Voordat ik überhaupt kinderen had wist ik heel zeker dat ik er in ieder geval twee wilde, het liefst meer. Dat gevoel bleef aan en was zelfs zo sterk dat ik direct na mijn bevalling van Ruby dacht: dit wil ik nog een keer. Niet dat ik bevallen zo leuk vond om te doen maar het was wel een heel bijzondere ervaring. En er moesten gewoon meer kinderen komen.

Ik hield zo verschrikkelijk veel van Ruby dat ik me niet kon voorstellen dat ik van een ander kindje net zo veel kon houden. Maar aan de andere kant was Ruby zo’n lief en leuk kind dat ik er nog wel zo één wilde. Toen ik er weer klaar voor was lukte het gelukkig vrij vlot om zwanger te raken en Nona werd een ideale twee jaar na Ruby geboren. En toen kwam de shock.

Van nul kinderen naar één kind vond ik prima te doen maar van één kind naar twee kinderen bleek (op z’n zachtst gezegd) nogal overweldigend. Daar waar ik eerst nog wel iets van slaap kreeg, nog een beetje mobiel was en toch zeker een kwartier per dag voor mezelf had, was ik nu dag en nacht alleen maar met mijn twee kinderen in de weer. Ik had heel veel ouders horen zeggen dat je een tweede ‘er een beetje bij doet’ want ‘je zit al in de routine’. Maar zo voelde het voor mij allerminst.

De routine werd compleet overhoop gegooid door mijn nieuwe liefde. ’s Nachts sliep ze slecht en ’s ochtends moest ik weer vroeg voor Ruby zorgen. Ik rolde eigenlijk de hele dag van (nacht)borstvoeding naar boterhammetje voor Ruby, luier voor Nona, vingerverven met Ruby, nog een luier, nog een borstvoeding, huishouden, badje, etc.

’s Avonds viel ik uitgeput in slaap waarna ik twee uur later weer werd gewekt. Ik vond het behoorlijk uitputtend. Achteraf waren we met kind 1 ook wel verwend, zij sliep na een paar weken al to acht uur ’s ochtends door. Maar los van het (niet) slapen vind ik het verschil tussen twee ouders met één kind en een voltallig gezin best groot. Eén kind mee laten draaien in je leven is makkelijker dan met twee kinderen proberen dingen te ondernemen die je deed voordat je moeder werd. Het was met één kind gewoon een heel stuk rustiger. MAAR…niet leuker.

Ik blijk van Nona net zo verschrikkelijk veel te houden als van Ruby en het is zo ontzettend leuk om die twee samen te zien spelen en knuffelen. En nu het eerste jaar voorbij is en Nona eindelijk een beetje begrijpt dat er soms geslapen moet worden, is het alweer veel makkelijker.

Hoe hebben jullie de overgang van nul naar één kind ervaren? En van één naar twee kinderen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *